عروسک کوکی

بيش از اينها .آه . آري
بيش از اينها ميتوان خاموش ماند
ميتوان ساعات طولاني
با نگاهي چون نگاه مردگان . ثابت
خيره شد در دود يک سيگار
خيره شد در شکل يک فنجان
در گلي بيرنگ . بر قالي
در خطي موهوم بر ديوار
ميتوتن با پنجه هاي خشک
پرده را يک سو کشيد و ديد
در ميان کوچه باران تند ميبارد
کودکي با بادبادکهاي رنگينش
ايستاده زير يک طاقي
گاري فرسوده ميدان خالي را
با شتابي پر هياهو ترک ميگويد
ميتوان بر جاي ماند
در کنار پرده .اماکور . اما کر
ميتوان فرياد زد
با صدايي سخت کاذب . سخت بيگانه
دوست ميدارم
ميتوان در بازوان چيره يک مرد
ماده اي زيبا و سالم بود
با تني چون سفره چرمين
با دو پستان درشت سخت
ميتوان در بستر يک مست . يک ديوانه . يک ولگرد
عصمت يک عشق را آلود
ميتوان با زيرکي تحقير کرد
هر معماي شگفتي را
ميتوان تنها به حل جدولي پرداخت
ميتوان تنها به کشف پاسخي بيهوده دل خوش ساخت
پاسخي بيهوده .آري پنج يا شش حرف
 ميتوان همچون عروسک هاي کوکي بود
با دو چشم شيشه اي دنياي خود را ديد
ميتوان در جعبه ماهوت
با تني انباشته از کاه
سالها در لابلاي تور و پولک خفت
ميتوان با هر فشار هرزه دستي
بي سبب فرياد کرد و گفت
آه من بسيار خوشبختم

 لینک دانلود این شعر با صدای زیبای فروغ

زن.زنجیر.زندیق

زن عشق می كارد و كینه درو می كند ...

دیه اش نصف دیه توست و مجازات زنایش با تو برابر ...

می تواند تنها یك همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن چهار همسرهستی ...

برای ازدواجش  در هر سنی اجازه ولی لازم است و تو هر زمانی بخواهی

 به لطف قانونگذار می توانی ازدواج كنی ...

در محبسی به نام بكارت زندانی است و تو ...

او كتك می خورد و تو محاكمه نمی شوی ...

او می زاید و تو برای فرزندش نام انتخاب می كنی ...

او درد می كشد و تو نگرانی كه كودك دختر نباشد ...

او بی خوابی می كشد و تو خواب حوریان بهشتی را می بینی ...

او مادر می شود و همه جا می پرسند نام پدر ...

و هر روز او متولد میشود؛  عاشق می شود؛ مادر می شود؛ پیر می شود و میمیرد ...

و قرن هاست كه او عشق می كارد و كینه درو می كند

 چرا كه در چین و شیارهای صورت مردش
 
به جای گذشت زمان جوانی بربادرفته اش را می بیند و در قدم های لرزان مردش،

گام های شتابزده جوانی برای رفتن و درد های منقطع قلب مرد 

سینه ای را به یاد می آورد كه تهی

از دل بوده و پیری مرد رفتن

و فقط رفتن را در دل
 
او زنده می كند ...

و اینها همه

كینه است كه كاشته می شود در قلب مالامال از درد ...

و این،

رنج

است.

حوالی یک روز آبانی

نه !
بگذار تا بشکنم
این بغض را
درست حوالی یک روز آبانی بود
که دلم
میان گیر و دار حادثه
و کوچه های بارانی گتوند
سه شنبه را به سوگ نشست
درست حوالی آبان هزار و سیصد و درد بود
که ناباوری
برایم باور شد
و در انتظار سلامی نو
واژه واژه
سطر سطر
رفتنت را گریستم
درست حوالی آبان هزار و سیصد و فاصله بود
که سه شنبه های ناگزیر
میان حادثه خبر
و کوچه های سرد گتوند
خدا کوه را آفرید
درست حوالی بغض .
تنهایی
غروب
و باران بود :
قطار رفت ...
و تو رفتی و
ایستگاه مرا در خود جوید .

روبن داریو

درخت خوشبخت است
و بیشتر از آن سنگ
چرا که دردی بزرگتر از زیستن نیست
بودن و هیچ ندانستن
بدون راه
با هراسی از مرگ در فردا
و رنج بردن از زندگی
از تاریکی
از گوری که منتظر توست
با دسته های گل
بی آنکه بدانی
از کجا آمده ای
و به کجا میروی 

آب و آتش

شب تاريک
باران بند آمده
بوي گل هاي بهاري
بوي ياس و ارغواني
زير پايت دلي بود
دلي که شکست
آرام از تو دور مي شوم
کافه اي نزديک است
شب به ياد عشقت مست مي کنم
فردا خراب دل ديوانه ات مي شوم
دوباره
تا ظهر به پايت مي افتم
تا عصر قلبم را فرش پايت مي کنم
و تا غروب نشده
دستم را پس مي زني
کادويم را پاره مي کني
اشک مي ريزي
شب دلم را شکسته
راهي ام ميکني
دوباره باران مي بارد
سنگ فرش خيابان
بوي شمعداني ها
صداي راديوي همسايه....
کافه نزديک است
تا صبح به ياد عشقت مست مي کنم
فردا اما روز ديگريست
فردا تا شب برايت از عشق مي گويم
تا شب نشده
دستهايم غرق خون است
تو اکنون
تسليم در مقابل من
با من
همراه من
خيره ي من
عاشق من
اسير من شدي...........

کلاف...

ترشح هاي مسموم اين دفتر /

زجانم نشأتي هرروزه ميگيرد/

به درمان من چه انديشم /
 
چو ميخواهم فنا گردم ميان جمله ها امشب /
 
صداي ناله ي سازم ميان كاسه جسمم /

 عجب تكرار منحوسي /

تحمل بايدم امشب? /

سكوت آخرين حرفم بهنگامي كه مرگ آيد به بالينم /
 
چو گل بودم براي تو /
 
چه كردي با نشاط من ? /

به هنگامي كه عطر من نوازش داد مشام تو /
 
شكفتن هاي يك گل را تبر هديه ميدادي /

چه سوداي پر  سودي براي تو /
 
چه اشك آلود خسراني براي من /

سراسر درد ...

من از یک درد بی درمان تو از اعجاز میگویی

 من از کنج قفس اما تـــــــــو از پرواز میگویی

 من از یک چـا ردیــواری محـدود کسا لت بــار

 و تــو از یک فـضـای سـاده دلــبـاز میـگویــی

 من از این بغض مانده در گلوی خویش میگویم 

 تـــو امــا از طـنـین دلـکــش آواز مـیـگـویــی

 مـن از موسـیقی جانـکاه شـیون با تو میـگوـیم

 تـو با من از صـدای روحبخـش سـاز میگویـی

 من از پایان یـک عــمر سـراسـر درد میـنـالــم

 تــو از زیـبــایــی گـلــواژه آغـاز مـیـگــویــی

تقدیم به محبوبه که یک هفته منو تنها گذاشته و رفته تهران !

من امشب میروم بی انکه برگردم
خداحافظ !
...تو که هرگز نمیدانی
در این شهر غبار آلود
که کس مفهوم آب و تشنگی را
نو را  گل را نمیداند
منم مغلوب و سرگردان
نمیدانی که من در قامت
طولانی پاییز بارانی
چه شبهایی سحر کردم
چگونه جدول خالی تنهایی و غربت را
غمین
با واژهای
الکل و سیگار
پر کردم
توکه هرگز خطوط در هم ایام تلخم
را نمیخوانی
من امشب میروم
بی انکه برگردم
خداحافظ

بی تفاوت نگذر

استادي درشروع کلاس درس ، ليواني پراز آب
به دست گرفت. آن را بالا گرفت که همه ببينند
.بعد از شاگردان پرسيد: به نظر شما وزن اين

خدا

خدای را
مسجد من کجاست
ای ناخدای من؟
ای نوح من
در کدامین جزیره آن آبگی ایمن است
که راهش
از هفت دریای بی زنهار
می گذرد؟
و............
اما کدامین جزیره، کدامین جزیره،
نوح من ای ناخدای من؟
تو خود ایا جست و جوی جزیره را
از فراز کشتی
کبوتری پرواز می دهی؟
یا به گونه ای دیگر؟ به راهی دیگر؟
و................
مسجد من کجاست؟
با دستهای عاشقت
آن جا
مرا
مزاری بنا کن!

پلهای شکسته

کودکی نکردم تا زودتر بزرگ شوم

و زمان چه دیر می گذشت!

امروز سالها انچنان زود میگذرند که تمام زندگی برایم....

بچه بازی می نماید!!

شعری از اکبر در تاجیکیستان

مسافرهزار ساله من

کدام شب ترا با خود برد

که تصویر مرا در آیینه نیز

از یاد برده ای

هنوز اسمانم سربی است

بعد از هزار سال عاشقانه بودن

عاشقانه سرودن

و تو

هنوز از فردایی سخن می گویی

که هیچ وقت صبح نمی شود

گم شده در اندوه پاییزی

که ناگزیر میرسد

با برگ هایی که

زرد می شوند

نام کوچک ترا

از خاطر برده ام

قسمت این بود

فرصت برای عاشقانه شدن کم نیست

دلت را به مهتاب بسپار.

زمستان

زمستون خدا سرده دمش گرم

هوارو مثله یخ کرده دمش گرم

تو آیین خدا مردونگی   نیست

خدا نامرده نامرده  دمش گرم

باور

جوانی می گذرد... خام پخته می شود ...

 جاهل آموخته می شود ... مست هوشیار می شود ؛

 امّا حماقت همیشه پایدار است...

 نبردهای زندگی همیشه به نفع سریعترین ها و قویترین ها

پایان نمی پذیرد،بلکه پیروز از آن کسانی

است که تلاش می کنند و بُردن را باور دارند...

دریا

چشام بسته است

جهانم شکل خوابه

عذابه

 اضطرابه

اضطرابه

روبروم دیواری از مه/ دیواری از سنگ

روبروم دیواری از مه/ دیواری از سنگ

بگو بیهوده نیست

فاصله آب و سراب

بگو سپیدی کاغذ بیهوده نیست

بگو از کوچ پراکنده/ فقط کابوس و تنهایی

بگو خواب بود هر چی که دیدم

افسانه بود هرچی شنیدم

نگاه کن شوق دل زدن به دریا

برام شد مرگ تدریجی رویا

مرگ تدریجی رویا

بیا تا مه  تو چششام بمیره

بیا تا قصه مون پایان نگیره 

بذار یادم بیا خورشید

منو کم کن ازین تردید

باشی شب نیست

تو باشی آزادم

شروع

برای شروعی دوباره 

دلخوش به آینده 

اولین قدم را برمیدارم